เทศกาลหน้าดำม่อเจียงและเทศกาลฝาแฝด

ยอดชาแรกของฤดูใบไม้ผลิคือชาที่มีค่าที่สุดของปีในดินแดนชาผู่เอ๋อร์ของยูนนาน ในป่าชาเก่าแก่ที่เป็นมรดกโลกของยูเนสโกบนเขาจิ่งไม่ 景迈山 รอบเมิ่งไห่ในสิบสองปันนา และที่ปิงเต่า 冰岛 ในหลินชาง ครอบครัวชาวไร่เก็บชาจากต้นเก่าแก่ตอนเช้า แล้วผึ่ง คั่วกระทะ นวด และตากแดดด้วยมือ

วิธีร่วมงาน: พักในหมู่บ้านบนจิ่งไม่ เช่น เวิงจี 翁基 (ชาวปู้หลาง) หรือนั่วกาน 糯干 (ชาวไต) แล้วถามเจ้าบ้านว่าขอร่วมเก็บชาสักเช้าและดูการแปรรูปใบชาได้ไหม

มารยาท: เก็บเฉพาะตรงที่เจ้าบ้านชี้ให้ เพราะทุกต้นมีเจ้าของ การชิมชาเป็นส่วนหนึ่งของการมาเยือน แต่ไม่มีข้อผูกมัดให้ต้องซื้อ

ที่ชางหยวน ดินแดนหัวใจของชาวว้าติดชายแดนเมียนมา เจ้าบ้านและผู้มาเยือนป้ายกันด้วยครีมสีดำที่ทำจากวัตถุดิบธรรมชาติเพื่อเป็นการอวยพร ช่วงป้ายหน้าจัดตามจังหวะกลอง รายล้อมด้วยพิธีกรรมของชาวว้า ขบวนแห่ ร้องเพลงรอบกองไฟ และคอนเสิร์ต

วิธีร่วมงาน: ช่วงป้ายหน้าจัดที่ลานเทศกาลในตัวอำเภอชางหยวน 沧源县城 เดินเข้าไปไม่กี่นาทีก็โดนป้ายแล้ว ชางหยวนมีสนามบินของตัวเอง และห้องพักเต็มเร็ว

มารยาท: ใส่เสื้อผ้าเก่าสีเข้ม ระวังอย่าให้ครีมโดนตาและกล้อง และป้ายเบา ๆ ขออนุญาตก่อนถ่ายรูปคนระหว่างพิธีกรรม

ตลอดสามวัน กลุ่มชาวบ้านชาวไป๋ในชุดที่ดีที่สุด ส่วนมากเป็นผู้หญิงสูงวัย เดินจากวัดหนึ่งไปอีกวัดหนึ่งตามฝั่งตะวันตกของทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ ร้องเพลง เต้นรำ ตีกลอง และเล่นแส้ปาหวังไปตลอดทาง เป็นทั้งการแสวงบุญและการเที่ยวฤดูใบไม้ผลิในคราวเดียว และเป็นหนึ่งในประเพณีชาวไป๋ที่เปลี่ยนเพื่อการท่องเที่ยวน้อยที่สุด

วิธีร่วมงาน: ดูได้จากหมู่บ้านริมถนนทางเหนือของเมืองเก่าต้าหลี่ โดยเฉพาะแถวชิ่งต้ง 庆洞 ใกล้ซีโจว ที่กลุ่มต่าง ๆ มารวมกันที่วัดเซิ่งหยวน 圣源寺 ในวันแรก ถ้ามีไกด์ท้องถิ่น คุณเดินร่วมกับกลุ่มสักช่วงได้

มารยาท: นี่คืองานทางศาสนา ขออนุญาตก่อนถ่ายรูป อย่าเบียดเข้าวงระบำ และแต่งกายสุภาพเมื่อเข้าวัด